coachuurtje of toch slachtofferhulp??

Gisteren hebben we weer een coachuurtje gehad in Vught. Ondanks het wellicht wat onhandige tijdstip (sorry, kon even niet anders deze week) was de opkomst toch weer goed. Er is inmiddels een clubje trouwe "fans" die wekelijks naar dit uurtje komen. We hebben het een coachuurtje genoemd, maar soms is het ook een beetje "slachtofferhulp". Het is natuurlijk ook best lastig om ineens met allerlei "dingen" te moeten werken waar je een paar weken geleden nog niet eens van had gehoord. Steeds maar weer een nieuw account aanmaken, wachtwoorden onthouden en dan vaak ook nog allemaal in het engels! Zelfs de kinderen en kleinkinderen zijn vaak verbaasd wat moeders nu weer aan het doen is op de computer. Die hebben er vaak zelf nog nooit mee gewerkt, dus hoe kunnen ze dan moeders helpen?? Maar met z'n allen hebben we het toch geflik(r)t om al 7 dingen (zo goed als) onder de knie te krijgen! Ik weet zeker dat een aantal collega's nooit hadden verwacht dat ze ooit zo ver zouden komen!

Een van de collega's die er gisteren was (ik weet dat ze niet graag met naam en toenaam op internet wil, dus als je echt wilt weten over wie ik het nu heb, kun je me altijd mailen) had zelfs ding #7 al gedaan zonder dat ze het door had! En ik mag vast wel verklappen van haar dat zij eigenlijk iemand is die heel hard roept dat ze er niks aan vindt, die dingen. Ze doet het toch maar mooi. Ik was dan ook enigszins verbaasd dat ze al op eigen houtje van alles had geprobeerd, maar bovenal ben ik hartstikke trots op haar!!! En op alle anderen die zich er zo dapper doorheen ploeteren. En ondanks de zuchten, pufjes, kreunen, verhitte gezichten en soms zelfs wat gescheld (flickr op) hebben we ook veel lol tijdens de coachuurtjes. En lachend gaan we zo met z'n allen door tot de eindstreep. Want dat we die met z'n allen gaan halen, daar gaan we voor!